Wifi-interferentie thuis: vind de bron en bewijs het

Wifi-interferentie kan de streepjes ongewijzigd laten terwijl gesprekken vastlopen, omdat het probleem onder het signaal zit: ruis, geen zwak bereik.

Het gesprek bevriest negentig seconden en komt vanzelf terug. De slimme stekker in de gang valt elke avond ongeveer op hetzelfde tijdstip uit. Je telefoon toont al die tijd drie streepjes. Die combinatie — sterk signaal, onbetrouwbaar gedrag en een tijdspatroon — is interferentie. Het is het enige wifi-probleem dat je niet oplost met een sterker signaal.

Hier lees je wat er in huis werkelijk uitzendt, welk spoor elke bron achterlaat en met welke testvolgorde je de boosdoener binnen een middag vindt.

Wifi-interferentie verzwakt je signaal niet#

Je radio moet het signaal boven de achtergrond laten uitsteken; alleen luid zijn is niet genoeg. Interferentie laat het signaal precies waar het was en verhoogt de achtergrond eronder.

Dat verschil heet de signaal-ruisverhouding. Boven ongeveer 25 dB marge werkt alles wat je thuis doet; 20 dB is het praktische minimum voor volledige doorvoer. Onder 15 dB valt de verbinding uiteen, hoe sterk het signaal ook lijkt. Daarom kan een telefoon op een gezonde -55 dBm toch vastlopen. Deze grenzen staan naast de referentietabel voor dBm en SNR.

Eén vraag maakt het verschil tussen interferentie en een bereikprobleem:

• Bereikproblemen hebben een kaart. Ze vallen elk uur op dezelfde plek uit. Loop drie meter en het wordt beter.
• Interferentieproblemen hebben een klok. Ze vallen op een bepaald moment uit — zolang iets draait, zolang iemand thuis is of tijdens de opwarmcyclus — en een uur later werkt diezelfde plek weer.

Heeft jouw probleem een kaart in plaats van een klok, begin dan met hoe dode zones ontstaan. Veel kamers hebben beide problemen; voer eerst de interferentietest uit, want die kost niets.

Twee soorten interferentie: radio's die om de beurt zenden en radio's die dat niet doen#

Alles wat je wifi schaadt valt in een van twee families.

Andere wifi. Wifi-radio's luisteren voordat ze zenden. Zit een ander netwerk op exact jouw kanaal, dan horen de twee elkaar en wachten ze om de beurt. Dat is co-channelinterferentie: je houdt een schone verbinding maar verliest zendtijd, waardoor de doorvoer daalt en de latentie onregelmatig wordt. Overlapt het andere netwerk je maar gedeeltelijk — zij zitten op kanaal 3 en jij op 1 — dan heet dat adjacent-channelinterferentie. Hun energie valt binnen jouw kanaal maar wordt niet als wifi-preambule herkend, waardoor geen van beide radio's wacht en frames halverwege beschadigd raken. Gedeeltelijke overlap is erger dan delen. Kanaal- en breedtekeuze wordt uitgelegd in kanalen, buren en ruis.

Al het andere. Een magnetron, videozender of slecht afgeschermde kabel spreekt helemaal geen wifi. Niets wacht ervoor en je router kan er niet mee onderhandelen; de energie verhoogt simpelweg de ruisvloer zolang de bron uitzendt.

De verdachten en het spoor dat elk achterlaat#

Bijna elke bron in huis zit op 2,4 GHz. De weinige uitzonderingen staan onderaan de tabel.

Zit het probleem rond het aanrecht in de keuken, lees dan magnetrons, metaal en 2,4 GHz.

De zendtijd is belangrijker dan het vermogen#

Rangschik verdachten op hoeveel van elke seconde ze bezetten, niet op hoe luid ze zijn. Een Zigbee-deursensor zendt een paar milliseconden per uur en is onschadelijk. Een analoge videomonitor zendt een continu draaggolfsignaal en is met een fractie van het vermogen catastrofaal, omdat hij geen ruimte laat voor jouw frames.

De zendtijd verklaart ook een veelgemaakte diagnosefout. Een Zigbee- of Thread-mesh is bijna altijd het slachtoffer, niet de aanvaller: die radio's werken met ongeveer één milliwatt tegenover een router die honderd keer zoveel gebruikt. Sensoren die uitvallen zitten meestal aan de rand van het bereik op een radio die alleen 2,4 GHz ondersteunt — een ander probleem met een andere oplossing.

Van band wisselen is je beste afzonderlijke diagnose#

Bijna alles in de tabel is een 2,4GHz-probleem. De snelste test is daarom het apparaat dat problemen geeft naar 5 GHz verplaatsen en herhalen wat misging. Verdwijnt de storing, dan heb je tien verdachten tegelijk uitgesloten en weet je de oplossing al: houd laptops, telefoons en tv's op 5 GHz en laat 2,4 GHz over aan de sensoren, zoals volledig wordt uitgelegd in 2,4 tegenover 5 tegenover 6 GHz.

De isolatietest, stap voor stap#

Je hebt één waarde nodig die je continu kunt volgen en één regel: verander steeds maar één variabele.

1. Stel een live-indicator in. Een continue ping naar het LAN-adres van je router is ideaal: je krijgt gemiddelde latentie en pakketverlies. Een videogesprek met een zichtbare kwaliteitsindicator werkt ook. Een snelheidstest niet: die meet twintig seconden en mist alles wat in pulsen gebeurt.
2. Leg een nulmeting vast. Meet zestig seconden op de plek waar het probleem optreedt, op de band die uitvalt, zonder iets te veranderen. Noteer de gemiddelde latentie, de grootste piek en het verlies.
3. Voer de bandtest uit. Maak verbinding met 5 GHz — geef de band tijdelijk een eigen naam als bandsturing je steeds verplaatst — en herhaal de nulmeting. Goed op 5 GHz en slecht op 2,4 GHz wijst naar een verdachte uit de tabel. Even slecht op beide banden beperkt de mogelijkheden tot buren, een videozender, DFS-radar of iets dat geen interferentie is.
4. Schakel één verdachte om. Zet hem uit, wacht 60 seconden en meet. Zet hem aan, wacht 60 seconden en meet opnieuw. Doe dit tweemaal per verdachte: één overtuigende proef kan toeval zijn, twee gelijke paren zijn bewijs.
5. Loop vijftien voet weg en herhaal het slechtste geval. De meeste bronnen in huis hebben een kort bereik. Volgt het probleem je door het huis, verdenk dan de buren of je eigen kanaalkeuze, niet een apparaat op het bureau.
6. Herhaal de test op het vervelende tijdstip en op een rustig uur. Een probleem dat om 20.00 uur begint en om 06.00 uur weg is, komt door het gebouw, niet door je keuken.
7. Houd vier kolommen bij: tijd, wat er veranderde, gemiddelde latentie en verlies. Zes regels zijn beter dan welke herinnering ook.

Verwacht dat de waarden uit zichzelf bewegen. De signaalsterkte schommelt 3 tot 5 dB terwijl je stilstaat en ook de latentie beweegt mee. Alleen een sprong van meer dan ongeveer 10 dB of een duidelijke toename van pakketverlies telt als resultaat.