MoCA versus wifi-versterker: waarom bekabelde backhaul wint

Bij de keuze tussen MoCA en een wifi-versterker is het doorslaggevende verschil of de backhaul dezelfde draadloze zendtijd gebruikt.

Elke draadloze versterker en elke draadloze mesh-node heeft dezelfde zwakte: hij moet zendtijd besteden aan het ontvangen van data voordat hij opnieuw zendtijd kan gebruiken om die data door te sturen. Geef zo’n apparaat een kabel en de zwakte verdwijnt. De kamer krijgt een radio op volle sterkte via een verbinding op volle snelheid, en de plaatsingsregels die een repeater beperken zijn niet langer van toepassing.

Het bezwaar is altijd hetzelfde — ik kan geen kabel door mijn huis trekken. Vaak hoeft dat ook niet. De meeste huizen bevatten al een kabel die dit werk kan doen.

MoCA versus wifi-versterker: wat levert een kabel echt op?#

Drie dingen, en ze zijn niet hetzelfde voordeel.

Volledige doorvoer aan de verre kant. Een repeater erft de snelheid van de zwakke verbinding en betaalt daarbovenop nog een straf. Een bekabeld accesspoint begint opnieuw: een apparaat ernaast ziet de snelheden die het naast de router zou zien.

Vrijheid bij plaatsing. Dit is het onderschatte voordeel. Een draadloze node moet staan waar hij zijn ouder-node kan horen, en dat is meestal niet waar de dekking nodig is. Een bekabelde node zet je precies waar mensen zijn, omdat de verbindingskwaliteit niet meer afhangt van de muren ertussen. De sprongberekening die draadloze mesh-nodes beperkt geldt dan niet meer.

Zendtijd die je terugkrijgt. Elke draadloze backhaultransmissie gebruikt hetzelfde kanaal als je apparaten. Door dat verkeer weg te nemen, wordt de rest van het netwerk sneller, zelfs in kamers ver van de nieuwe node.

MoCA: de kabel die je al hebt#

Als je huis ooit is bedraad voor kabel-tv of satelliet, loopt er coax naar twee of meer kamers achter de muren. MoCA-adapters maken daar Ethernet van met snelheden die geen draadloze sprong evenaart.

De opstelling bestaat uit twee kleine kastjes. Eén staat bij de router, krijgt Ethernet van een LAN-poort en coax van de wandcontactdoos. Het andere staat bij een aansluiting in de verre kamer en geeft daar Ethernet door. MoCA werkt rond 1,1–1,6 GHz over de kabel, boven de frequenties die kabelinternet en tv gebruiken, dus het kan naast een actieve dienst blijven werken.

Drie praktische punten bepalen of het werkt:

• Splitters moeten MoCA-frequenties doorlaten. Oude splitters met 5–1000 MHz blokkeren het volledig; je hebt exemplaren nodig die minstens tot 1675 MHz zijn gecertificeerd. Dit is de meest voorkomende reden waarom een paar niet koppelt in een huis dat duidelijk coax heeft.
• De twee aansluitingen moeten op dezelfde coaxboom zitten. Het signaal gaat door splitters, maar niet tussen niet-verbonden kabeltrajecten.
• Plaats een point-of-entry-filter waar de kabel het huis binnenkomt. Dat kaatst je signaal terug naar binnen, verbetert de doorvoer en houdt het netwerk van het buitennet gescheiden.

Eén Cat6-traject#

Als er geen coax is, is er vaak één route waar niemand naar kijkt: langs de plint, omhoog langs een hoek van het trappenhuis, door één gat naar kelder of zolder of achter de afwerking tussen twee kamers.

De natuurkunde werkt mee. Cat5e en Cat6 dragen allebei gigabit tot 328 ft, dus afstand is in een huis nooit de beperking — de route wel. Cat6 ondersteunt bij lengtes in huis ook 2,5 en 5 Gbps; de kleine meerprijs is de moeite waard als je één keer kabel trekt.

Je hebt maar één traject nodig. Een accesspoint maakt van één bekabelde plek draadloze dekking voor alles eromheen, dus kies de route die het slechtste deel van het huis bereikt, niet de route die het makkelijkst te installeren is. Platte kabel onder de rand van het tapijt en een overschilderbare kabelgoot langs de plint werken allebei en zijn omkeerbaar, wat belangrijk is als je huurt. Als kabel noch coax beschikbaar is, is powerline via je elektriciteitsbedrading de terugvaloptie — trager en minder voorspelbaar, maar nog steeds een kabelachtige verbinding.

Een oude router als accesspoint gebruiken#

Het apparaat in de la van twee upgrades geleden is een prima accesspoint. Het is alleen een router omdat de software dat zegt en je kunt die functie uitschakelen.

1. Reset hem naar de fabrieksinstellingen en verbind een laptop rechtstreeks met een kabel. Verbind hem nog niet met je hoofdnetwerk.
2. Zoek naar accesspoint- of bridgemodus. Veel routers hebben die; dan worden stap 3 tot en met 5 automatisch uitgevoerd. Gebruik de modus en ga verder.
3. Geef hem een vast LAN-IP binnen je hoofdnetwerk maar buiten de DHCP-pool. Als de hoofdrouter 192.168.1.1 is en .100 tot .200 uitdeelt, geef je de oude router 192.168.1.2.
4. Schakel de DHCP-server uit. Dit is de belangrijkste stap. Twee DHCP-servers op één netwerk veroorzaken onderbrekingen die lastig te diagnosticeren zijn.
5. Negeer de WAN-poort volledig. Een kabel daarin steken is de klassieke fout: je maakt een tweede NAT-laag en verbreekt verkeer tussen apparaten.
6. Stel SSID en beveiliging in zoals op je hoofdnetwerk als je wilt dat apparaten roamen, of met een aparte naam als je liever handmatig kiest — de afweging staat in of je de naam van je hoofdnetwerk opnieuw gebruikt.
7. Stel de kanalen handmatig in zodat ze niet botsen met de hoofdrouter. Gebruik op 2,4 GHz 1, 6 of 11 en kies een andere; kies op 5 GHz een blok zonder overlap.
8. Leg de kabel van een LAN-poort van de hoofdrouter — of van je MoCA- of powerline-adapter — naar een LAN-poort van de oude router. LAN naar LAN, nooit WAN.
9. Controleer. Verbind een telefoon met het nieuwe accesspoint en controleer of het IP-adres uit het bereik van de hoofdrouter komt. Zo ja, dan ben je klaar.

Waarom één bekabeld accesspoint drie draadloze nodes verslaat#

Dit is de vergelijking die mensen verrast nadat ze net een pakket van drie hebben gekocht.

Drie redenen waarom de laatste rij wint:

Sprongen stapelen zich op. Twee draadloze sprongen vanaf de gateway is de praktische bovengrens; de tweede levert al maar een deel van de eerste. Een kabel heeft geen sprongen.

Nodes concurreren om de ether. Draadloze nodes op hetzelfde kanaal delen dat met je apparaten, dus een derde node kan de totale capaciteit verkleinen in plaats van vergroten.

Plaatsing wordt eenvoudiger. Draadloze nodeposities zijn een compromis tussen waar dekking nodig is en waar de ouderverbinding sterk is. Neem die tweede beperking weg en één accesspoint in het echte centrum van het probleem dekt meestal meer bruikbaar vloeroppervlak dan twee nodes die uit voorzorg rond een zwakke backhaul zijn geplaatst.

Dit betekent niet dat mesh verkeerd is. Mesh met een bekabelde node is een ander product dan mesh zonder kabel, en de keuze tussen versterker en mesh verandert volledig zodra één kabel mogelijk is.